Saturday, 23rd of September 2017

๑๐.กัณฑ์สักกบรรพ ๔๓ พระคาถา

                                                               กัณฑ์สักกบรรพ

                    เอวันเตสุ                                       สองกษัตริย์ตรัสลุ                        ดังน้ำพระทัย

ด้วยบารมีทาน                      ปิยบุตรใจ                                  จำเริญสุขใน                             แท่นที่อัสโม

                    จักกล่าวถึงท้าว                             ไทเทวราชเจ้า                               องค์อำมรินโท

ส่องจักขุญาณ                       ด้วยใจมโน                               แจ้งว่าพระโพ-                        ธิสัตว์ศรัทธา

                    ให้ลูกรักสนิท                               เป็นทานวิจิตร                              ยังแต่ภรรยา

เกลือกว่ามีชาย                     ทุรพลโภคา                              จู่ลู่เข้ามา                                    ขอนางมัทรี

                    ได้แล้วพาไป                                ครานั้นท้าวไท                             จะอยู่เอกี

อย่าเลยอาตมา                      จะแปลงกายี                             เป็นตาผ้าขาวชี                         เข้าไปขอทาน

                    เอานาถทรามไว                           ผู้ร่วมหฤทัย                                  พระองค์ทรงญาณ

ได้แล้วจักถวาย                     คืนไว้ภูบาล                              จักขอปฏิญาณ                          ไว้ให้มั่นคง

                    ถ้าใครขอนาง                               อย่าให้เธอวาง                              ให้โดยจำนง

จะถวายพระพร                   ทั้งแปดโดยจง                          แล้วจักคืนคง                            ยังเวไชยันต์ฯ

                                    ภิกขเว ดูกรสงฆ์                                              ผู้จำนงวินัยธรรม์

                    เมื่อรุ่งแสงหิรัญ                                                               ท้าวเทวัญเธอไคลคลา

                                    นิรมิตเป็นพราหมณ์เฒ่า                                ถือไม้เท้าโทงเทงมา

                    ครั้นถึงบรรณศาลา                                                          ค่อยน้อมกรานคลานเข้าไป

                                    กราบกรานพระดาบส                                     ประณตทูลถามท้าวไท

                    พระองค์อยู่พงไพร                                                         ค่อยสบายบ้างแลฤๅ

                                    งูเล็กแลงูใหญ่                                                  ไรริ้นร่านยุงพาลคือ

                    พยัคฆ์ยงจองภัยหรือ?                                                     องค์สมเด็จพระฤๅษี

                                    ผลไม้จะขบฉัน                                                หาได้ครันฤๅพระชี

                    โปรดเกล้าฯ เล่าคดี                                                          ให้ข้านี้รู้แจ้งใจ

                                    ขณะนั้นโพธิสัตว์                                            จึงตอบอรรถอินทราไข

                    ว่าเรามาอยู่ใน                                                                   ได้ประมาณถึงเจ็ดเดือน

                                    ไม่มีทุกข์ในกาย                                               สรรพสัตว์ร้ายไม่เยี่ยมเยือน

                    พฤกษาหาได้เลือน                                                          พอขบฉันไม่ขัดสน

                                    พราหมณ์เอ๋ยเราขอถาม                                 แก่เฒ่าพราหมณ์ซึ่งซุกซน

                    เดินดัดลัดไพรสณฑ์                                                        มาทำงนฤๅธชี

                                    เราพิศดูทรวดทรง                                            แม้นละม้ายองค์ท้าวโกสีย์

                    ท่านมาในวันนี้                                                                คำรบสองทั้งชูชก

                                    เชิญท่านไปชำระ                                            สระสรงกายโรงอุทก

                    แล้วเลือกเอาผลยก                                                           มาภุญชาชื่นสบาย

                                    อินทร์พราหมณ์ทูลทันใจ                               ว่าข้าไซร้คนยากร้าย

                    ทุรพลจนฉิบหาย                                                             มากราบไหว้พระฤๅษี

                                    ได้ยินเขาฦๅเล่า                                                ว่าโทท้าวดั่งวารี

                    ห้าแถวแนวนที                                                                รี่รินไหลไม่ขาดสาย

                                    เนืองนิจทุกวันคืน                                           บ่มิตื่นลึกใจหาย

                    เย็นล้ำชำระกาย                                                               ที่ร้อนได้รำงับลง

                                    ดุจน้ำพระทัยท้าว                                             ผู้จอมเจ้าใจจำนง

                    ผู้ยากมาประสงค์                                                             ปลงปลดให้ตามปรารถนา

                                    ซึ่งข้าเข้ามานี่                                                    ขอมัทรีผู้ภิริยา

                    พระองค์จงศรัทธา                                                           มาประสาทให้บัดใจ

                                    สมเด็จหน่อนรินทร์                                        ตรัสตอบอินทร์พราหมณ์ด้วยไว

                    ว่าข้านี้ตั้งใจ                                                                      จักใคร่ตรัสเป็นศาสดา

                                    จึงเร่งสร้างกุศล                                                เพื่อเพิ่มผลไปภายหน้า

                    ใฝ่แผ่เผื่อทานา                                                                 ท่านปรารถนาขอมัทรี

                                    เราจักให้ตามใจ                                                ไปแก่ท่านกาลบัดนี้

                    อันว่าเจ้ามัทรี                                                                    เรารักร่วมพระหฤทัย

                                    จักสละนางนงคราญ                                       ให้แก่ท่านพาเอาไป

                    ด้วยเรารักนัตไตร                                                             ยิ่งแสนเท่าพันทวี

                                    ตรัสพลางพระราชฤๅษี                                  จับกรเทวี

                    จึงเรียกอินทร์พราหมณ์เข้ามา

                                    ยื่นให้ไท้หล่ออุทกา                                         ลงในแผ่นฝ่า

                    มืออินทรพราหมณ์ทันใจ

                                    ท้าวตรัสอธิษฐานไป                                       เดชะข้าให้

                    เมียรักคู่เข็ญเป็นทาน

                                    ขอตรัสในอนาคตกาล                                     เป็นทศพลญาณ

                    ตามตั้งปณิธานปรารถนา

                                    อำนาจผลทานทานา                                        เกศาโลมา

                    บันดาลสยองพองไป

                                    ยังพื้นธรณีหวั่นไหว                                       แม้นหน้าตราไตร

                    สะทกสะเทือนทั่วกัน

                                    ปึงเปรี้ยงสำเนียงสนั่น                                   บรรเลงลือลั่น

                    ทั้งโลกหมื่นจักรวาล

                                    พระมหาสมุทรฉาวฉาน                                มัจฉาอลหม่าน

                    โลดไล่คะนองฟองฝั่ง

                                    อีกพระสุเมรุบรรพตั้ง                                     ประดุจหนึ่งดัง

                    จะเอนอ่อนน้อมบูชา

                                    บังเกิดพายุวาตา                                               พัดหอบเมฆา

                    หมอกมัวมืดทั่วสากล

                                    มิใช่ฤดูฟ้าฝน                                                   บันดารตกบน

                    อากาศโปรยปรายลงมา

                                    ทั่วเทพไทท้าวเทวา                                          ยินศัพท์โกหลา

                    ก็เบิกบัญชรพิมาน

                                    เห็นพระโพธิสัตว์ทำทาน                              ต่างส่องสาธุการ

                    ก็ชมโพธิญาณบารมี

                                    ท้าวยกเมียร่วมชีวี                                            ให้แก่โกสีย์

                    อันนิรมิตไปเป็นพราหมณ์

                    ปางนั้นพระบาท                         เวชสันดรราช                              ท้าวทรงคิดความ

กริ่งใจว่านาง                        ไม่ศรัทธาตาม                          มัทรีโฉมงาม                            หยั่งรู้พระทัย

                    จึงกราบทูลว่า                               พระพุทธเจ้าข้า                            อย่าได้สงสัย

ฤๅคิดว่าน้อง                         นี้ไม่เต็มใจ                                ที่ท้าวให้ไป                               แก่พราหมณ์ชรา

                    ตาชีนี้เล่า                                       ทำชาติผู้เฒ่า                                                     แก่ง่อมคร่ำคร่า

แม้นพาน้องไป                    เป็นทาสภรรยา                        จักสู้ก้มหน้า                             ไปเพียรพยายาม

                    อนึ่งถ้ามี                                        หมู่ยักขินี                                      ผีเสื้อติดลาม

มาขอเนื้อเลือด                     ข้าบ่เข็ดขาม                              ผ่าเชือดให้ตาม                        ใจผู้ปรารถนา

                    เกล้ากระหม่อมมัทรี                   จักช่วยสามี                                   ผู้พาเภตรา

เร่งข้ามให้ถึง                        ท่าจอดนาวา                             เมื่ออุปมา                                  คือพระนฤพาน

                    องค์อำมรินทรา                           แจ้งว่าศรัทธา                               สองกษัตริย์กล้าหาญ

จึงกราบทูลท้าว                    เหน้าหน่อวรอารย์                  ซึ่งทรงทำทาน                          เลิศยิ่งบุคคล

                    ในโลกทั้งสาม                             ไม่มีใครข้าม                                 เกินเจ้าจอมสกนธ์

แต่ว่าตัวข้า                            ชราทุรพล                                 ไม่ควรนิรมล                            จะเป็นบริจา

                    จักขอถวายไว้                               แก่สมเด็จไท้                                 ธิราชราชา

ถ้ามีผู้ใด                                 จงใจปรารถนา                         มาขอชายา                                วรนาถมัทรี

                    พระองค์จงบอก                           ให้แจ้งจัดออก                              ว่าเป็นเมียชี

มาขอเอาแล้ว                        เชิญพระฤๅษี                            บำเพ็ญบารมี                            สืบสร้างต่อไป

                    เมื่อเจ้าโลกา                                 สำแดงอาตมา                               ให้รู้แจ้งใน

ทูลว่าข้านี้                              มิใช่อื่นไกล                              คือท้าวหัสนัยน์                        เจ้าตรัยตรึงศา

                    คำนึงถึงท้าว                                 จึงจรจากดาว-                               (ว)ดึงส์ลงมา

เพื่อจักถวายพร                    แก่หน่อนรา                             ตามแต่ปรารถนา                     พระองค์ยินดี

                    ตรัสพลางมัฆวาน                       จำเพาะเหาะทะยาน                   ขึ้นบนวิถี

จึงทำอำนาจ                          เปล่งปลั่งรัศมี                          อันอรดุจสี                                 แสงสุรีย์อุทัย

                                    สมเด็จจอมกษัตริย์                                           รู้ถนัดแน่ในใจ

                    แจ้งว่าท้าวหัสนัยน์                                                          แกล้งแปลงเพศมาเป็นพราหมณ์

                                    เมื่อท้าวจักขอพร                                              จึงกล่าวกลอนด้วยคำงาม

                    ข้าแต่ผู้ทรงนำ                                                                  อันเป็นใหญ่ในเมืองสวรรค์

                                    ขอให้พระบิดา                                                 คลายโกรธาเสียจงพลัน

                    กรีธาพวกพลขันธ์                                                           ออกมารับเราเข้าไป

                                    เษกครองสีพีราช                                             พร้อมมุขมาตยาใน

                    พรหนึ่งเจ้าตรึงศ์ตรัย                                                      จงประสิทธิแก่เรา

                                    อนึ่งเมื่อถึงเมือง                                              ปล่อยคนเคืองพ้นโทษเขา

                    ให้ประสิทธิโดยเด้า                                                         พรนี้เล่าเคารบสอง

                                    หนึ่งให้ได้รักษา                                               เหล่าชนาดั่งสมพอง

                    หนุ่มเฒ่าแก่ก่ายกอง                                                       ให้ได้สุขด้วยบารมี

                                    พรนี้นับเป็นสาม                                             ให้งดงามประสิทธี

                    อนึ่งให้ข้านี้                                                                      รักมัทรีผู้เดียวดาย

                                    อย่าให้คบหญิงพาล                                         คนสาธารณ์ใจมักง่าย

                    พรสี่นี้จงให้                                                                      ได้สำเร็จประสิทธี

                                    พรห้าขอให้ลูก                                                 คือกัณหาและชาลี

                    ได้ครองกรุงศรีพี                                                             จำเริญศรียืนพระชนม์

                                    เป็นกษัตริย์อันทรงธรรม                               ได้ชักนำคนอกุศล

                    มาข้างทางมรรคผล                                                         พระพรนี้จงสำเร็จ

                                    อนึ่งเมื่อถึงเมือง                                              เคืองด้วยทรัพย์อันบำเหน็จ

                    ขอฝ่นห่าแก้วเจ็ด                                                             ประการตกเป็นเงินทอง

                                    ลงมาเต็มภาคพื้น                                             ชนชมชื่นดังใจปอง

                    พรหกนี้อย่าข้อง                                                              ขอประสิทธิดังใจ

                                    หนึ่งทรัพย์ที่ให้ทาน                                       เมื่อภายหลังอย่าสงสัย

                    ทั้งทรัพย์เก่าและใหม่                                                     จ่ายเท่าใดไม่สิ้นเสร็จ

                                    พรนี้ที่ขอไว้                                                      นับเข้าได้คำรบเจ็ด

                    จงท่านให้สำเร็จ                                                               ดังมโนข้าเจตนา

                                    อนึ่งซึ่งทำทาน                                                 ครั้นวายปราณสิ้นสังขาร์

                    ไปเกิดชั้นดุสิตา                                                               เสวยเครื่องทิพย์ในสวรรค์

                                    ครั้นได้ลงมาเกิด                                              เป็นมนุษย์ขอตรัสพลัน

                    โปรดสัตว์ทั่วสรรพสรรพ์                                              ให้ได้ทันถึงนฤพาน

                                    พระพรซึ่งเราขอ                                              เป็นคำรบแปดประการ

                    จงองค์ท้าวมัฆวาน                                                          ประสาทให้ดังจินดา

                                    เบื้องนั้นองค์ตรีเนตร                                      จึงบอกเหตุว่ามิช้า

                    สญชัยไท้บิดา                                                                   จักกรีธามารับไป

                                    พรทั้งแปดปรากฏ                                            สิทธิ์ให้หมดแก่ท้าวไท

                    ตรัสแล้วเจ้าตรึงศ์ตรัย                                                     เหาะระเห็จไปยังวิมาน

                                    สู่นาถสุชาดา                                                    สาวโสภางามสะคราญ

                    เป็นยศบริวาร                                                                   จบนิทานกัณฑ์สักบรรพ

                                    คาถาสี่สิบสาม                                                  ยังเนื้อความอันใหญ่ลับ

                    ชื่อมหาราชบรรพ                                                            พรรณนานับมากอนันต์

                                    โพธิสัตโตสองกษัตริย์                                    โสมนัสหฤหรรษ์

                    ด้วยทานซึ่งอวยอัน                                                          ให้บำเพ็ญพระบารมี

                                    เนาในอาศรมบถ                                              กำหนดพรท้าวโกสีย์

                    ศรัทธาท้าวก็มี                                                                  ภิรมย์รื่นชื่นชมทาน

                                    ปางเมื่อชูชกเฒ่า                                              พาสองเจ้าราชกุมาร

                    เดินโดยมรรคาด่าน                                                         มาถึงที่ประตูป่า

 

TOP

home-icon-png-transparent-49191

facebook-e13553374964301

email1